CheckStat Huwelijk en Communicatie

Communicatie tussen man en vrouw

 

Lezing gehouden door Rita en Pieter Pouw, die elkaar in hun verhaal afwisselen.

Onze Lieve Vrouwekerk op 30 -10 -2003

 

 

De meesten van jullie zijn pas getrouwd, of gaan binnen afzienbare tijd trouwen.

Jullie zijn vol verwachtingen – soms hoge verwachtingen.

Er gaat een nieuwe situatie in je leven ontstaan.

Wat zal de toekomst ons brengen?

Hoe zal ons leven er uit gaan zien, zal het ons voor de wind gaan?

Zullen we straks een gezin hebben?

Allemaal toekomstdromen…………….

 

Communicatie tussen man en vrouw.        

 

Communicatie is een belangrijk onderdeel en we zullen daar ook veel aandacht aan schenken.

Maar bij een goede huwelijksrelatie komt meer kijken.

Ik zou zeggen: Het huwelijk – een levensomvattend project.

 

 

Ons is gevraagd om op deze avond iets te vertellen over het huwelijk en dat willen we graag doen – Wij hebben tenslotte al de nodige jaren ervaring opgedaan, met vallen en opstaan.

In het bijzonder gaat het vanavond over de communicatie tussen beide partners.

We zijn eerst eens bij onszelf te rade gegaan hoe dit bij ons verloopt en we kunnen stellen dat het heel verhelderend is om hier een goed over na te denken.

 

Het gebeurt heel snel dat je door alle drukte van het dagelijks bestaan langs elkaar heen gaat leven: dat je geen tijd meer hebt voor elkaar – of dat je gewoon te moe bent om nog met elkaar van gedachten te wisselen.

Het gaat ongemerkt en voor je het weet spreek je nauwelijks nog met elkaar.

 

 

Je kunt je afvragen: Is het nodig dat mensen moeten leren hoe ze een relatie moeten onderhouden?

Het antwoord is:   Ja, eigenlijk sterker nog – het is een must.

Er is zoveel leed en twijfel in deze wereld – het scheidings percentage alleen al is huizenhoog.

Mensen leren, hoe ze moeten lezen, rekenen en schrijven, maar niemand leert ze,

Hoe te leven als man en vrouw of als vader en moeder!

Niemand leert ze hoe ze met emoties kunnen omgaan en op welke manier ze het beste met elkaar kunnen communiceren.

                                                                                                                               

Het enige voorbeeld dat ze op dit gebied hebben gehad, is het voorbeeld van hun ouders.

Soms was dit een goed voorbeeld, maar heel vaak hadden deze ook geen idee hoe ze het moesten doen.

 

 

Nu zou je kunnen denken: Communiceren……  daar hebben wij geen moeite mee.

Als je op het punt staat te trouwen of als je pas getrouwd bent lijkt mij zo’n reactie heel logisch.

 

Je zou ook kunnen denken: Kunnen we het er gewoon niet op aan laten komen:

Nu vooral genieten van alle mooie, romantische momenten – later zullen we wel zien.

 

 

Dat zou niet verstandig zijn – het is een illusie te denken dat het huwelijk alleen maar uit kaarslicht en bloemen zal bestaan.

Je leven delen met iemand is niet zomaar iets.

Je moet je van tevoren realiseren dat, het naast heel veel vreugde, ook pijn, opoffering en problemen kan geven.

Het is dan ook een grote misvatting te denken dat, als je eenmaal getrouwd bent, dat je dan alles voor elkaar hebt.

Te denken, dat je dag en nacht van elkaar kunt genieten en dat alles blijft zoals het nu is.                   Vergeet het maar!

 

Loyaliteit en verbondenheid

Veel mensen realiseren zich dat niet – ze verwarren het echte leven met dat wat ze zien in films.

Ze denken dat de intensiteit van de liefde is af te meten aan het aantal vlinders in je buik.

Maar…….. de vlinders zullen op den duur verdwijnen.

Als je een tijdje bij elkaar bent, is het nieuwe eraf.

Dat wil overigens niet zeggen dat je liefde dan ook over is – die is er nog steeds.

Alleen is die liefde veranderd in een veilig en vertrouwd gevoel, en daar is niets mis mee.

Wij zijn al jaren samen getrouwd, en we houden nog steeds heel veel van elkaar,

Al is onze relatie meer voorspelbaar geworden.

Eerlijk gezegd, ik zou niet anders willen. Ik vind het een zalig idee dat iemand mijn partner is in dit leven. We zijn er altijd voor elkaar.

Loyaliteit en verbondenheid, dat zijn de pilaren waar onze liefde op steunt.

                                                                                                                              

Toen wij trouwden, wisten we dat we het eens waren over de belangrijkste punten: geloof, visie op het gezin, opvoeding van de kinderen, vrienden enz.

Als zulke wezenlijke zaken vastliggen wordt een groot aantal discussies automatisch vermeden.

Wat dan overblijft zijn de kleine en soms ook grotere moeilijkheden van het dagelijks leven, maar die kun je altijd oplossen als je echt wilt.

 

Openhartigheid is wat dit betreft essentieel: het is echt nodig alles tegen elkaar te kunnen zeggen, om alles wat niet goed loopt, zonder uitstel, bespreekbaar te maken.

Samen een oplossing vinden waar je het beiden mee eens kunt zijn.

Je mond houden is nooit een oplossing.

 

Elkaar kennen

Als je streeft naar een hechte huwelijksrelatie en wie wil dat niet, dan moet je elkaar kennen.

Dan moet je van elkaar weten, wie de ander is, wat de ander waardeert en niet

waardeert, de emotionele behoeftes, de angsten en waar de ander trots op is.

Weten wat de ander denkt en voelt.

Je kunt dat alleen te weten komen als je dat aan elkaar vertelt dus…….. je openstellen voor de ander.

Het gaat om elkaar te accepteren zoals je bent en elkaar te waarderen.

Natuurlijk heb je best wel eens het een en ander op elkaar aan te merken.

Je kunt je voorstellen dat 2 mensen met verschillend karakter, eigenaardigheden en tekortkomingen wel eens met elkaar in botsing kunnen komen.

Je kunt je dan blijven ergeren aan bepaalde gewoontes, zonder ze uit te spreken.

Tot het je allemaal teveel wordt, en het tot een uitbarsting komt.

Vaak worden diepere gevoelens niet uitgesproken en daardoor ook niet herkend als emotionele behoeftes.

 

Als je als man weet dat je je vrouw heel blij kunt maken met zo nu en dan een cadeautje dan doe je dat en zij voelt dan: Hij houdt van mij – dit is een bevestiging van zijn liefde voor haar.

 

Gaan jullie wel eens uit eten?

Als je samen aan een gezellig tafeltje in een restaurant zit en je kijkt eens om je heen naar de andere stellen - zie je precies welke van hen getrouwd zijn en wie niet.

Niet getrouwde stellen praten honderd uit, houden elkaars hand vast en de wereld rondom hen bestaat niet meer.

Het getrouwde paar zegt weinig of niets tegen elkaar en kijkt wat rond en het lijkt alsof ze elkaar niets te zeggen hebben.

 

                                                                                                                               

Zeker ook binnen het huwelijk heb je tijd nodig om elkaar beter te leren kennen.

Toen je verloofd was heb je dat ook wel gedaan, maar nu is alles toch anders.

Twee mensen, met verschillende achtergrond, opvoeding, karakter soms verschillend milieu, besluiten om samen hun verdere leven te delen.

Dat is niet niks!

 

 

Hoe kun je nu de communicatie bevorderen?

1.      Allereerst om tijd te maken voor elkaar – tijd voor een goed gesprek!

We leven in een tijd waarin iedereen overvolle agenda’s heeft en altijd tijd tekort komt.

Maar tijdsdruk is dodelijk voor relaties.

Uit een recente nationale opiniepeiling in Groot Brittanie bleek dat de gemiddelde vader dagelijks minder dan 5 minuten persoonlijk met zijn kinderen praat, diezelfde kinderen kijken wel gemiddeld 3 uur per dag televisie.

Zonder tijd is het moeilijk relaties op te bouwen.

In de drukte van onze werkzaamheden, mogen we niet vergeten tijd te investeren in het opbouwen van een relatie met degene die we liefhebben.

Als we daar geen tijd aan geven, kunnen we buitenshuis misschien succesvol zijn, maar later zullen we op die periode terugkijken met enorm veel spijt.

 

 

2.      Je moet als man en vrouw niet alleen veel van elkaar houden – je moet het ook zeggen.

3.      luisteren naar elkaar – elkaar aankijken tijdens een gesprek – elkaar de volledige aandacht geven. Iemand zei eens: De eerste plicht van de liefde is: Luisteren!

Mannen staan over het algemeen niet bekend als geweldige luisteraars. Mannen gebruiken ook vaak minder woorden en zijn efficienter en minder emotioneel dan vrouwen. Hier is een groot verschil, waar je beiden rekening mee moet houden.

Als je als vrouw wilt dat je man echt luistert, zul je hem dat duidelijk moeten maken.

Mannen hebben behoefte aan duidelijkheid.

Ik bedoel niet dat je hard moet gaan schreeuwen of ruzie moet gaan maken, dat is niet de manier.

Een boodschap komt veel beter over, als je op een rustige, tactvolle manier duidelijk maakt wat je wilt. (daar zijn wij vrouwen goed in).

Je moet telkens weer aan je huwelijksrelatie sleutelen hem opnieuw bekijken en bijstellen, als je dat doet dan zal het op den duur zeker zijn vruchten afwerpen.

 

                                                                                                                               

4.      Heel belangrijk: geef elkaar regelmatig een compliment.

(je bent gauw geneigd de dingen die fout gaan, om daar de aandacht op te vestigen  en de dingen die goed gaan als vanzelfsprekend te beschouwen.

Juist door een compliment te geven, bemoedig je elkaar.)

5.      Verras elkaar zo nu en dan. (een film, een concert een bloemetje).

Maak samen een wandeling, kost niets en het gesprek komt vanzelf!

 

Spreken over wezenlijke onderwerpen

Gebrek aan communicatie betekent niet dat er nooit meer iets wordt gezegd – het betekent dat er niet meer over wezenlijke onderwerpen wordt gesproken.

Op den duur zie je dan dat er irritaties en spanningen de kop op steken.

Daarom, zodra je merkt dat er iets tussen jullie is, dit direct aanpakken en er niet mee blijven lopen.

Hebben jullie al eens een fikse ruzie gehad?

Zou het goed zijn als mensen nooit ruzie hadden?

Er zijn maar weinig mensen die genieten van een ruzie – maar op zichzelf is een conflict zo nu en dan, niet eens zo slecht.

Bij een ruzie komen vaak gekwetste gevoelens naar boven.

Hoe gek het ook klinkt……….  Een flinke ruzie kan een verhelderende werking hebben op de relatie.

Ruzies zijn wel de meest indringende en directe wijze van communiceren.

Maar dan………..   het goed maken dat vraagt van beide kanten veel tact, geduld en……  liefde.

Maar als een ruzie goed is uitgepraat en je tegen elkaar gezegd hebt dat het je spijt, en hoeveel je van elkaar houdt dan is je relatie sterker dan ooit en kun je het leven samen weer aan.    Je moet elkaar telkens weer vergeven.

Tip:  Ga nooit slapen voordat je een meningsverschil hebt bijgelegd.

(mijn ervaring: je ligt de hele nacht wakker omdat je te koppig bent om het uit te praten of toe te geven dat je ongelijk had. Zo van………   hij komt maar.)

 

 

Je moet prioriteiten stellen:

Wat willen we met ons leven – waar werken we naar toe – wat is ons doel???

Verhaal:   Er was een tijd dat ik alleen maar dacht aan werken.

Ik wilde geld verdienen en carriere maken.

Dat ging ten koste van mijn gezin, maar dat zag ik niet.

Ik dacht dat ik het goede deed.

Succes stond voor mij gelijk aan geld.

Mijn vrouw heeft me, heel subtiel, misschien wel onbewust, laten zien – dat mijn balans doorsloeg naar de verkeerde kant.

Daar was – helaas – een ingrijpende gebeurtenis voor nodig.

 

                                                                                                                           

In korte tijd verloor mijn vrouw, volslagen onverwachts, haar beide ouders.

Op een dag trof ik haar huilend aan.

Ik vroeg wat er aan de hand was – en een beetje in het niets, antwoordde ze:

Ik realiseer me dat ik nu een wees ben – en dat voelt niet goed.

Ik ben zo alleen, zo eenzaam…….  

Met de dood van mijn ouders, is mijn laatste familie heengegaan.

Ik heb nu geen familie meer.

 

Op dat moment drong er een belangrijke boodschap tot mij door.

Deze gebeurtenis heeft mij veranderd.

Ik zei haar : Nee, je bent niet alleen, ik ben er nog, ik ben je familie.

 

Het drong toen pas tot mij door, dat ik andere prioriteiten moest stellen, dat ik lange tijd op het verkeerde spoor had gezeten.

Ons huwelijk was geen spelletje, het was serieus, het was echt.

Zij had mij nodig, en ik was er niet.

Ik moest mijn definitie van succes bijstellen.

Voor mij betekent succes nu: Een gelukkig gezin!

Mijn vrouw en mijn kinderen zijn mijn eerste prioriteit.

Ik heb een nieuwe rol moeten vinden in onze relatie, maar het was me alles waard.

Eigenlijk heb ik op die dag pas echt: Ja, ik wil – tegen mijn vrouw gezegd.

 

*

Er is een boekje, geschreven door Gary Chapman, een Amerikaanse auteur.

Hij zegt daarin: Als een man zich voortdurend voor zijn werk inzet ten behoeve van zijn gezin, maar weinig met zijn vrouw en het gezin echt samen is, dan spreken beide een andere taal.

Chapman stelt, dat man en vrouw elkaars taal moeten spreken en verstaan.

Hij heeft het over de 5 talen van de liefde.

1.  De ander bevestigen met complimenten.

2        Samen praten, dingen doen en samen tijd doorbrengen.

3.      Met concrete geschenken uitdrukking geven aan elkaars liefde.

4.      Elkaar dienen, door alles te willen doen voor de ander.

5.      Elkaars liefde ervaren door lichamelijk contact.

 

Man en vrouw hebben maar zelden dezelfde moedertaal van de liefde.

We zijn geneigd om onze eigen moedertaal te spreken, en we raken in de war wanneer onze huwelijkspartner niet begrijpt wat we communiceren.

We uiten onze liefde wel, maar de boodschap komt niet over.

Elkaars  - taal – spreken en verstaan vraagt om een zekere dicipline.

(boekje is een aanrader).

                                                                                                                              

Als gehuwden en in een gezin moet je zo nu en dan bewust stil staan bij de dagelijkse dingen.

Wat gebeurt er bijvoorbeeld als je s’avonds weer thuis komt?

Heb je elkaar dan iets te vertellen – of gaat iedereen na de maaltijd weer direct zijn eigen gang?

Staat de hele avond de TV of de PC aan  -  of is er tijd voor elkaar?

 

Het is nodig dat je je hebt leren openstellen voor elkaar – dan weet je ook of God aanwezig is in de band die je met elkaar hebt.

Bij de huwelijkssluiting geef je elkaars ja-woord tegenover God.

Zoals Christus in de kerk, als bruid en bruidegom, met elkaar verbonden zijn, zo is ook de band tussen man en vrouw.

Aan dit ja-woord is ook de trouw verbonden, omdat je je helemaal aan elkaar geeft, zonder voorbehoud.

Dit is alleen mogelijk binnen het huwelijk: als man en vrouw trouw zijn.

Trouw zijn,  wil zeggen, dat je er samen steeds meer in slaagt, jezelf aan de ander te geven.

Dat begint op de huwelijksdag en krijgt in de loop der jaren steeds meer inhoud.

Het betekent: Ik zal er zijn voor jou.

Het woord – trouwen – zegt het al.

Trouw zijn aan elkaar – de huwelijksring is het teken van die trouw.

De ring is rond: geen begin – geen eind.

Beeld van eeuwigheid.

Meestal is hij van goud – beeld van zuivere liefde.

 

 

Maar als je dan getrouwd bent, dan begint het eigenlijk pas.

Hoe kun je nu die trouw vasthouden?

Hoe kun je het geluk van die eerste periode vasthouden?

Blijf elkaars taal spreken – denk vaak terug aan je verlovingstijd – en doe de dingen die je toen ook deed.

Je moet zorgzaam zijn in de kleine dingen – iedere gelegenheid aanpakken om attent te zijn voor de ander.

In de ander geloven en de ander werkelijk accepteren, voeg daarbij een flinke dosis humor en je bent een heel eind op de goede weg.

 

Zorg dat je er goed uitziet voor elkaar.

Een gezellige sfeer in je huis is heel belangrijk, zodat je beide graag thuiskomt.

Aandacht geven aan de maaltijden, een goed gedekte tafel, glaasje wijn.

Als je beiden werkt, maak afspraken – wie -  wat doet.

 

                                                                                                                             

Onderzoek heeft aangetoond dat binnen het huwelijk de grootste kans op een crisis is tussen het 5de en 7de jaar.

Dan is de kans groot dat er een sleur ontstaat.

Belangrijk is het dan je te realiseren wat dat ja-woord, dat je eens gegeven hebt inhield.

Onverschilligheid betekent de doodsteek voor de trouw: je hebt geen tijd meer voor de ander, jouw bezigheden, je zelfontplooiing, je sport, je vrienden komen op de eerste plaats………   je voelt je vrij en wil die vrijheid voor jezelf houden.

Langzaam maar zeker, is er geen communicatie meer.

Ieder leeft voor zichzelf, in plaats van voor de ander.

Dan kan het gebeuren dat je in de verleiding komt om de trouw te verbreken.

En de verleidingen zijn sterk, denk aan pornografie, uitdagende mode, films die de nadruk leggen op ontrouw enz.

Op een geven moment kan iemand in de verleiding komen dingen te doen waar je achteraf spijt van kan hebben. (hierbij valt te denken aan zakelijke etentjes, zakenreizen, buitenlandse beurzen enz.)

 

De liefde in je huwelijksrelatie is een wilsdaad en het is noodzakelijk om die liefde steeds meer te doen groeien en verdiepen.

 

Denk je eens in…….

Het is geweldig te weten dat: Er iemand is, die ervoor kiest van mij te houden – iemand die iets in mij ziet, dat het waard is om van te houden.

En we willen dat het altijd zo blijft, daarom ook vereist deze liefde inspanning en dicipline.

Je kiest ervoor de ander gelukkig te maken – haar/zijn leven te verrijken door jouw inspanning – en het mooie hiervan is dat, daardoor,  jijzelf ook het geluk zult ervaren.

 

Huwelijksliefde is : je helemaal wegschenken aan de ander – aan het gezin.

Jezelf a.h.w. – offeren  -  voor de anderen.

Er  - zijn  -  voor de anderen  in voor- en tegenspoed.

Het bewijs van echte liefde ligt niet in lieve woordjes en smachtende kussen -  maar in het offer d.w.z. in het jezelf geven.

Niet voor 70% of 80%, maar voor 120%.

Oprecht de ander beminnen is: zichzelf vergeten en het geluk van de ander voor ogen hebben – ondanks alle tegenslagen, die ongetwijfeld zullen komen – de botsingen, de teleurstellingen, de beproevingen.

Alle huwelijken maken crises mee.

Het belangrijkste wat je voor je partner kunt doen in zo’n situatie is : van hem/haar houden.

                                                                                                                              

Een omarming als ze huilt, het gaat er niet om wat je zegt, maar die lichamelijke aanraking toont genoeg.

 

Er zijn mensen die denken dat de liefde verdwijnt als de zorgen en moeilijkheden beginnen, die het leven nu eenmaal met zich meebrengt.

Juist dan, wordt de liefde sterker.

Zelfs groot leed en tegenspoed kunnen de echte liefde niet wegnemen.

In tegendeel, het offer dat je samen draagt maakt de band alleen maar hechter.

 

Man en vrouw zijn beiden anders van aanleg, maar toch zo, dat ze elkaar harmonisch aanvullen.

De maatschappij doet er van alles aan om ons iets anders te doen geloven,

Maar we kunnen er niet omheen.

God heeft dit zo gewild, opdat beiden, ieder hun eigen taak in het gezin op de juiste wijze kunnen waarmaken.

 

De seksuele omgang

Heel belangrijk is het om fijngevoelig te zijn in de seksuele omgang met elkaar.

Daarom ook moet je, binnen het huwelijk, op seksueel gebied goede gewoonten gebruiken: waarvan de liefde zowel de vrucht als de wortel is.

Men noemt dat ook wel “de kuisheid beleven”.

Zoals men op allerlei gebied goede omgangsvormen gebruikt moet men dat ook op sexueel gebied doen.

Een te grote nadruk op het lustverlangen zal zeer verstorend inwerken op het gevoel voor de andere levenswaarden – ook toont het weinig of geen eerbied

voor de persoon van de ander – en je eigen persoonlijkheid.

De sexualiteit krijgt dan een vernederende functie i.p.v. juist een verheffende functie.

Daarom is het ook binnen het huwelijk van belang, dat de sexuele toenadering iets behoudt van het verliefde spel – met alles wat daarbij hoort.

Als je zo met elkaar omgaat zul je elkaar steeds meer gaan respecteren en zal je liefde voor elkaar alleen maar groeien en dieper worden.

 

Het gezin is een gemeenschappelijk project en de basis waaruit de toekomstige mensen van de maatschappij voortkomen.

Hier worden dan ook de bouwstenen voor de maatschappij gelegd.

Voor ouders en opvoeders ligt hier een belangrijke en verantwoordelijke taak.

 Niet dat je ervan wakker moet liggen, maar toch is het goed je dit te realiseren.

 

Ouders bezitten een natuurlijke drang om kinderen in liefde groot te brengen.

Huwelijk en gezin zijn gebouwd op de geweldigste macht ter wereld n.l. de liefde.

 

                                                                                                                            

Het is de liefde die beslist over het wel en wee van het gezinsleven.

Zij kan dit tot een groot succes maken of tot een grote mislukking.

De liefde tussen man en vrouw vormt dan ook de basis van het gezinsleven.

Alleen al door de mensen te maken, zoals ze zijn, met de verschillende geslachtelijke aanleg, als man en vrouw, heeft God het huwelijk ingesteld.

Het is geworteld in de natuur van de mens.

God bracht man en vrouw samen opdat ze als echtpaar zouden leven.

Gen. 1-28 : God zegende hen en sprak: weest vruchtbaar en vermenigvuldigt u.

 

Het is heel mooi en ontroerend te beseffen: dat de echtgenoten medewerkers zijn aan het scheppingswerk van God, bij het verwekken – en opvoeden van kinderen.

 

Heel vaak hoor ik jonge mensen die zeggen: wij zijn niet van plan om kinderen op deze wereld te zetten!

Wij vinden het niet verantwoord!

                                                                                                                             

Kijk naar de overbevolking – de honger – de oorlogen – de economische recessie enz.

Mijns inziens is dat een groot gebrek aan vertrouwen in de toekomst en een gebrek aan zelfvertrouwen.

Vaak komt hier ook angst om de hoek kijken: zullen we ze wel op kunnen voeden? En hun het nodige geven, materieel maar ook geestelijk.

Zullen we hen kunnen geven wat ze nodig hebben om gelukkig te worden?

In feite moeten we deze vraag aan onszelf stellen: zijn wij gelukkig?

Heeft ons leven zin? En is het waard om geleefd te worden?

Zo ja……..   hoe kunnen we dan goedpraten dat we anderen het leven onthouden?

Het leven geven is  - voor alles – een daad van vertrouwen in elkaar en voor een Christen: vertrouwen in God.

Want wanneer man en vrouw nieuw leven voortbrengen is God zelf erbij betrokken.

Het beginnende leven zal niet beperkt blijven tot een flink aantal jaren hier, op deze aarde – het is geroepen voor een geluk dat eeuwig is.

 

Als je dit beseft, dan is het “geven van leven” geen dwaasheid: het is het mooiste cadeau dat je je kunt indenken.

 

Het stichten van een gezin vereist durf en geloof in de toekomst.

Het gezin staat in onze tijd onder grote druk, maar nog steeds is het gezin:

de hoeksteen van de samenleving.

                                                                                                                            

Onze maatschappij heeft grote behoefte aan goede gezinnen, waarin kinderen opgroeien met de hoofdletter L van liefde, en waar ze christelijke normen en waarden worden aangeleerd.

Als iemand ons zou vragen: wat is de mooiste gebeurtenis uit je leven - dan zouden wij beide als antwoord geven  -  de geboorte van de kinderen.

                                                                                                                        

Vergeet niet dat God de echtelijke liefde tot sacrament heeft verheven in het huwelijk.

Daar ontvangen de echtgenoten de genade die ze nodig hebben om hun liefdesband te bewaren en de kinderen liefdevol te verzorgen en op te voeden.

 

Natuurlijk zijn er wereldproblemen , nu en in de toekomst.

Maar die zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn.

En juist daarom is het nodig dat er stabiele gezinnen zijn, waarin mensen opgroeien die de problemen het hoofd kunnen bieden,

 

Geen geloof in de toekomst heeft ook te maken met gebrek aan geloof in God.

Als je in je dagelijks leven vertrouwt op God, die als een vader je begeleidt op je levensweg, zul je minder angst hebben voor de toekomst.

 

Wat je ook ziet, is dat mensen eerst carriere willen maken, veel geld verdienen, verre reizen willen maken.

                                                                                                                           

Als je eenmaal besloten hebt om kinderen te “nemen” kan dat allemaal niet meer.

 

De wereld waarin wij leven, is zeer individualistisch – ik gericht.

Offerbereidheid, daar wil men al helemaal niet aan denken.

Alles draait om het eigen – ik – en niet om de ander.

En dat is nu juist waar het in het huwelijk en in het gezin om gaat.

 

Als er kinderen komen vraagt dat soms offers.

Je kunt niet meer zo ver en zo duur op vakantie.

Dat wordt kamperen, overigens niets ten nadele van kamperen!

Je zult afspraken moeten maken wie er thuis blijft om voor de kinderen te zorgen, dat betekent soms salaris inleveren.

Je kunt niet meer uitgaan, zoals je gewend was – feestjes, concerten, uit eten.

Dat kost geld en een oppas die het ook niet voor niets doet.

 

 

                                                                                                                     

 

 

Wanneer kinderen en hoeveel?

Dat is een gewetensvraag.

Niemand kan aangeven hoeveel kinderen er in een gezin moeten opgroeien.

Wel moet je als getrouwd paar openstaan voor het ontvangen van kinderen, en dat vraagt edelmoedigheid van de ouders.

Er is geen ideale gezinsgrootte.

Als ouders het financieel en ook qua instelling aan kunnen – en aan willen kunnen – is een gezin met meerdere kinderen, de natuurlijkste en ook meest bevredigende situatie.

                                                                                                                       

 

 

Kinderen opvoeden.

Opvoeden is: kinderen begeleiden naar de volwassenheid, op een gewetensvolle, vrije en verantwoordelijke manier.

Ik zou willen stellen dat het gezin, de omgeving bij uitstek is en blijft, waar kinderen het meest tot hun recht komen.

Daar vinden ze geborgenheid, veiligheid, aandacht en waardering, kortom een plek waar ze geaccepteerd worden zoals ze zijn, en waar ze ook leren om rekening te houden met elkaar.

 

Het opvoeden van kinderen is geen eenvoudige taak, maar geeft beslist veel vreugde en voldoening.

Het is een uitdaging.

                                                                                                                           

Als je je er met hart en ziel voor inzet, kan het , ondanks de moeilijkheden die je tegenkomt bijna niet fout gaan., je staat er immers niet alleen voor.

 

Bij de opvoeding spreekt men meestal over de moeder, maar……..  de vader is van onschatbare waarde zoniet onmisbaar.

Waarom hebben kinderen een vader en een moeder nodig?

Zoals al eerder gezegd, vader en moeder zijn verschillend, juist daarom leggen beide andere accenten.

In de eerste levensjaren speelt de moeder de belangrijkste rol, maar als kinderen groter worden is de rol van de vader onontbeerlijk.

Vader worden is geen kunst, vader zijn is veel moeilijker!

 

                                                                                                                                            

 

En als nu blijkt dat er geen kinderen kunnen komen……..

Wat dan?

Kinderen krijgen, betekent niet alleen, dat je hun het biologische leven schenkt, het betekent ook in belangrijke mate, dat je de verantwoordelijkheid neemt om ze liefdevol op te voeden.

Als je met kinderloosheid wordt geconfronteerd, is dat intens verdrietig en een enorme teleurstelling.

Maar het leven geven kan ook op andere manieren – adoptie bijv. waarbij je kinderen een warm gezin en liefde kan geven die ze hard nodig hebben.

Het verdriet blijft, maar je huwelijk zal een - andere - waardevolle inhoud krijgen.

                                                                                                                      

Kinderen moeten voelen dat ouders van hen houden en ook dat ouders van elkaar houden.

En dat mag je als ouders ook best laten zien.

Een kind wil deel uitmaken van de liefde tussen ouders.

Het geeft hen een gevoel van bescherming en geborgenheid.

Als je onderlinge relatie goed is, als je samen echte maatjes bent, heeft dat natuurlijk direkt invloed op je gezin.

Kinderen merken direct als er iets aan de hand is.

Maak nooit ruzie in het bijzijn van de kinderen. (gaan jullie nu scheiden?).

De sfeer thuis is van grote invloed op je kinderen.

Zij voelen zich zeker als ze zien: mijn ouders hebben het prettig samen.

Je kunt je kinderen geen beter voorbeeld geven, dan een harmonieus huwelijk, dat gedragen wordt door romantiek en wederzijds respect.

 

Rust brengen in het gezin, dat betekent plannen en vooruitdenken, niet alles op het laatste moment.

Het blijft kinderen altijd bij, als ze een gelukkige jeugd hebben gehad, en later zullen ze er met veel plezier aan terugdenken.

 

Interview met Aart Staartjes:

“Mijn ouders hadden geen goed huwelijk.

Ik heb ze nooit aardig of lief tegen elkaar zien doen, en dat is voor een kind een trieste constatering. “

                                                                                                                            

Uit dit artikel kreeg je de indruk dat het zijn hele leven heeft beinvloed.

 

 

Als je besluit om je kinderen een christelijke opvoeding te geven, is het van groot belang dat je niet te lang wacht om ze te laten dopen.

 

                                                                                                                                            

Als ouders, kinderen leren dat God, ook in hun leven, op de eerste plaats komt voor al het andere

 

Kinderen leren bidden, hiermee kun je niet vroeg genoeg beginnen.

Vaak wordt er gedacht: het kind is nog te klein, het begrijpt er toch niets van – dat doen we wel als het wat ouder is.

Maar de geloofsopvoeding moet iets natuurlijks zijn.

Als je er te laat mee begint, kom je ongeloofwaardig over.

(waarom kom je daar nu pas mee, je vond het toen toch ook niet belangrijk!).

Zo leert het kind dat God erbij hoort, en een deel van ons leven is.

 

 

Kinderen opvoeden in de deugden: matigheid, sterkte, blijdschap, nederigheid, eerlijkheid, oprechtheid,  enz.

En niet te vergeten: jouw eigen voorbeeld, want dat is waar kinderen naar kijken.

 

Van de opvoeding, die wij – straks jullie – de kinderen geven, hangt het in belangrijke mate af, hoe de wereld van morgen eruit gaat zien.